Een diner in de Wintertuin van het Krasnapolsky
Door Aleksandria Rudenko | Bijgewerkt op 2 november 2026

In het Grand Hotel Krasnapolsky schoven honderden gasten aan bij ronde tafels, onder een dak van ijzer en glas. Het was het diner in de Wintertuin, op een andere avond van de Middle East Summit van Strategic Resource Group.
Een diner van deze omvang gaat snel, en niemand zit te wachten op een camera in de weg. Daar draait mijn bedrijfsfotografie in Amsterdam om: dicht bij de mensen, nooit tussen hen in.
Van de Dam naar de Wintertuin
Ik begon buiten op de Dam, waar het Nationaal Monument tegenover het hotel staat. De naam van het hotel prijkt groot op het dak. Achter de gevel van het Grand Hotel Krasnapolsky ligt de Wintertuin. Eigenaar A.W. Krasnapolsky liet die rond 1880 in zijn achtertuin bouwen, naar een ontwerp van architect G.B. Salm. Een dak van glas en ijzer was toen nog iets heel nieuws.



Gedekte tafels onder het glazen dak
De zaal was nog leeg toen ik hem fotografeerde, ruim voor het diner in de Wintertuin begon. In de schemering kleurde het glazen dak diepblauw, en grote, hoekige lampen hingen laag boven de wit gedekte tafels. Op tafel stonden gouden vazen met oranje en rode bloemen, bij elk bord lag een menukaart en het voorgerecht met zalm stond al klaar.



Een drankje en kleine hapjes vooraf
Eerst ontmoetten de gasten elkaar bij een drankje. Aan de bar wachtte een serveerster met een zwart strikje, met rijen flessen mousserende en rode wijn voor zich.

Bij het welkomstbord gingen twee gasten even naast elkaar staan voor een portret. Iets later stak een baby in een gebloemd jurkje de armpjes uit naar een vrouw met een naambadge. Die bukte zich om de handjes te pakken. Ook op de statafels stonden kleine gouden vaasjes met oranje bloemen.




De meeste gasten leken elkaar al te kennen, en er werd veel gelachen. Ik liep tussen de statafels door: dichtbij genoeg voor de gezichten, ver genoeg om niemand te storen.

Op een borrel let ik vaak meer op de luisteraars dan op wie er praat. Een goed verhaal zie je terug op de gezichten eromheen.

Diner in de Wintertuin
Er gingen schalen met kleine hapjes rond: oesters op een bedje van gedroogde bonen en krokante taartjes met kruiden. Daarna zochten de gasten hun tafel op, en al snel was elke stoel onder het glazen dak bezet.



Tijdens het diner werkte ik tafel voor tafel. Tussen de gangen door leunen mensen achterover en draaien ze zich naar hun buren, dus dan kom ik dichterbij.

Aan één tafel lachten drie mannen om dezelfde grap, een van hen met zijn kin op zijn hand. Vlakbij legde een gast in een bedrukt overhemd met beide handen iets uit, terwijl zijn buurman luisterde.

Verhalen aan ronde tafels
De lampen boven de tafels gaven elk gezicht een warme gloed, en de zuilen erachter lichtten zacht roze op. Een vrouw in een groen jasje vertelde haar verhaal met de handen in de lucht.

Verderop lachte een vrouw in het zwart terwijl ze praatte, en haar buurvrouw nam een slok wijn.

Aan een andere tafel hing iedereen aan de lippen van een gast met een grote zwarte bril.

Voor het laatste beeld hield ik de camera hoog boven één tafel: halflege borden, een gast die iets aanwees en daarachter een volle zaal. Zo eindigt een diner in de Wintertuin voor mij het liefst: met de gesprekken nog volop aan de gang.

De summit had ook nog een andere avond, in de balzaal van het hotel onder blauw licht. Die zie je in Een summit in het Krasnapolsky aan de Dam.
Organiseer je zelf een diner voor honderden gasten? Ontdek hoe mijn bedrijfsfotografie in Amsterdam werkt.