Een bruiloft in juni op Ilford Delta 100
Door Aleksandria Rudenko | Bijgewerkt op 2 november 2026

Op een zonnige dag in juni gaf een stel elkaar het jawoord in het oude stadhuis van Weesp, aan de Nieuwstraat. Alleen hun beste vrienden en familie waren erbij. Naast mijn digitale camera had ik een filmcamera bij me, dus het werd ook een bruiloft op Ilford Delta 100.
Weesp hoort tegenwoordig bij Amsterdam. Op film werk ik hier dus net als bij mijn analoge fotoshoots in Amsterdam: ik kies de plekken en geef aanwijzingen. Het stel hoeft alleen maar van de dag te genieten.
Waarom Ilford Delta 100
Ilford Delta 100 is een zwart-witfilm van 100 ISO, met een heel fijne korrel. In de felle zon blijft een witte jurk zacht en een donkerblauw colbert diep van toon. Een bruiloft op Ilford Delta maakt me ook rustiger: ik wacht op het juiste moment en schiet niet tien foto’s achter elkaar.
Een bank met zicht op de molen
Na de toost liepen we naar de rivier. In het hoge gras stond een houten bank, met zicht op een molen aan de overkant en boten langs de oever. De bruidegom boog zich naar haar toe voor een kus op haar wang, en zij lachte achter haar zonnebril.

Even later zaten ze dicht tegen elkaar aan, zijn armen om haar middel en haar handen op de zijne. In de felle zon legde de film elk detail vast: het netje van haar sluier, de streepjes van zijn overhemd, de roos op zijn revers.


Voor nog één beeld ging ik achter hen staan. De dichtgeklapte paraplu hing aan het eind van de bank.

Door het hoge gras
Vervolgens liepen we over een graspad een weiland in, waar het gras hoog stond. Ik deed een flinke stap terug en liet de lichte lucht het grootste deel van het beeld vullen. Tussen de wuivende halmen kusten ze elkaar, klein en stil in al die ruimte.

Toen vroeg ik ze om hand in hand verder te lopen en even naar me om te kijken. Dat lukte in één keer. Even later stonden ze tegenover elkaar in het gras, met het boeket tussen hen in.


Op de terugweg keek de bruidegom opzij en zei iets. Zij lachte, met het boeket losjes langs haar zij.

Een stille tuin met stenen bankjes
Tot slot liepen we een stille tuin in, vol oude bomen. Tegen een muur van glanzende bladeren stond een stenen bank. De bruid ging zitten, sloot even haar ogen en legde een hand bij haar kin. Toen keek ze recht in de lens, rustig en een tikje geamuseerd.


De bruidegom kon het ondertussen niet laten. Hij pakte zijn telefoon om zelf een foto van zijn bruid te maken, en zij schoot achter haar hand in de lach. Iets verderop, onder twee oude bomen, ging ze op een houten bankje zitten en lachte naar ons allebei.


De laatste beelden op Ilford Delta
De bruidegom slenterde over het grindpad en praatte druk, met één hand in de lucht. Toen trok de bruid een lichte jas aan en ging ze op de rand van een stenen bank zitten. Hij hield een doorzichtige paraplu met witte stippen boven haar, keek omhoog en stak een hand uit, alsof hij voelde of het regende.


Onder de paraplu gaf hij haar een kus op haar wang, en ze moesten allebei lachen. Het laatste beeld van de dag was voor haar: een lach achter de korte sluier, met het boeket in haar handen.


In diezelfde tuin stonden ze ook nog even naast elkaar onder een boog van groen: met dat beeld begint dit verhaal. Zo eindigde een bruiloft op Ilford Delta, zonder haast en beeld voor beeld.
Het jawoord, de toost op de trap van het stadhuis en de kleuren van de dag zie je in het verhaal trouwen in het oude stadhuis van Weesp.
Droom je van zwart-witfilm, op je trouwdag of op een andere dag? Ontdek hoe mijn analoge fotoshoots in Amsterdam werken.