Zwangerschapsfoto’s voor de verhuizing naar Japan
Door Aleksandria Rudenko | Bijgewerkt op 6 november 2026

Emi en Shota woonden al jaren in Nederland. Maar die zomer stonden de dozen klaar: ze verhuisden terug naar Japan, met een baby op komst. Daarom wilden ze nog zwangerschapsfoto’s voor de verhuizing. Hun zoontje Riku liep mee, voor een laatste rondje langs de grachten.
Een zwangerschapsshoot hoort bij mijn familiefotoshoots in Amsterdam, en het hele gezin is welkom. Ik koos een paar bruggen en rustige straten, allemaal in één pittoreske buurt, en daar begeleidde ik ze het hele uur.
Zwangerschapsfoto’s op de eerste brug
We begonnen op een brug met aan elke kant een fiets, en achter ons de lange gracht vol groene bomen. Emi droeg een donkerblauwe linnen jurk die zacht over haar buik viel, met mosterdgele sokken en zwarte schoenen. Shota kwam in een zwart leren jack, een gestreept shirt en een zwarte baret. Riku had een zwart-wit geruit shirt aan met een mosterdgele broek.
Zodra Shota hem optilde, gooide Riku allebei zijn armen in de lucht: met die foto begint dit verhaal. Daarna liepen we naar een brug met hoge oude gevels erachter. Riku zat op een geparkeerde fiets tussen zijn ouders in. Even later hing hij zo ver achterover in Shota’s armen dat zijn haar langs de wang van zijn moeder streek.


Op de volgende brug gaf Shota Riku een kus op zijn wang, en Riku gilde het uit. Emi hield een hand op haar buik en lachte mee, met een lantaarnpaal en een rij gevels achter hen.

Een knuffel voor de buik

Verderop, bij een oude lantaarnpaal, knielde Shota met Riku in zijn armen. Riku drukte zijn wang tegen de buik van zijn moeder en grijnsde naar me, terwijl Emi naar hem keek. Het was een kort moment met aanwijzingen, en met z’n drieën gaven ze er hun eigen draai aan.
Tussen zulke momenten door mocht Riku vooral spelen. Hij pakte de kin van zijn vader vast en zwaaide met allebei zijn handen in de lucht. Om alles wat Shota zei, moest hij lachen.


Zwieren en een wedstrijdje
In een rustige straat langs de gracht pakten zijn ouders elk een hand. Zo zwierden ze hem tussen zich in door de lucht. Later deden we hetzelfde spel nog een keer, nu rondjes draaiend op de klinkers, met zijn haar alle kanten op.


Toen volgde een wedstrijdje. Shota hurkte op de stoep, en Riku waggelde eerst naar zijn moeder. Bij haar voeten draaide hij zich om, en hij rende helemaal terug, recht in de armen van zijn vader.


Emi bij de boogbruggen
Voor een paar foto’s stond Emi alleen op een hoek van de gracht. Daar lopen boogbruggen over het water, naast een donker huis met een witte dakkapel. Ze keek naar haar buik, met allebei haar handen eronder, in het zachte grijze licht. Dit waren de zwangerschapsfoto’s die ze voor de verhuizing het liefst wilde: even alleen zij en de baby.



Ondertussen had Riku zijn eigen plan. Hij trok aan zijn geruite shirt en grijnsde, alsof hij wilde zeggen dat hij nu aan de beurt was. Dat was hij natuurlijk ook.
Op de schouders van papa
Terug op de brug zwaaide Shota Riku op zijn schouders. Emi had inmiddels de baret geleend en lachte met een hand op haar buik. Ook Shota kreeg een eigen portret, met de baret weer op en twee duimen omhoog.


Een stoepje aan de Keizersgracht, voor de verhuizing
We eindigden bij een stoepje met een ijzeren leuning en twee hoge zwarte deuren, aan de Keizersgracht. Shota gaf Emi een kus op haar wang. Ondertussen hield Riku de hand van zijn vader vast, alsof hij hem mee wilde trekken.


Voor de laatste foto stak ik de straat over. Shota en Riku zaten op de treden, Emi stond bij de deur, en ernaast bloeide een rode stokroos. Zo eindigden hun zwangerschapsfoto’s voor de verhuizing, met een laatste zomerfoto van Amsterdam.
Twijfel je nog wat je zelf aantrekt? In mijn gids over kleding voor zwangerschapsfoto’s vind je ideeën uit echte shoots.
In verwachting en klaar voor een nieuw hoofdstuk? Ontdek hoe mijn familiefotoshoots in Amsterdam werken.