Tulpen en een babybuik, eind maart aan de gracht
Door Aleksandria Rudenko | Gepubliceerd op 15 november 2026

Tulpen en een babybuik: meer hadden Haruka en Daichi niet nodig, eind maart in Amsterdam. Twee jaar eerder waren ze vanuit Japan naar Amsterdam verhuisd, en in mei kwam hun eerste kindje. Onderweg naar onze afspraak kocht Daichi dus een bos rode, oranje en gele tulpen.
Ze boekten een van mijn zwangerschapsshoots in Amsterdam. Ik stippelde een korte route rond de Leidsegracht uit, dus voorbereiden hoefden ze niets.
Een brede gracht in het eerste groen
We begonnen om twaalf over twaalf op een brug over een brede gracht. De bomen langs het water werden net groen, en de lucht was zacht en egaal wit. Haruka droeg een crèmekleurig kabelvest over een lange crèmekleurige jurk, Daichi een geruit overhemd. Meer jurken en kleuren uit echte shoots zie je in mijn gids over kleding voor zwangerschapsfoto’s.

Eerst stonden ze dicht tegen elkaar, met hun handen op de buik. Daarna vroeg ik ze om te gaan lopen. Hand in hand wandelden ze over de kade en terug over de brug, met de tulpen in Haruka’s hand. Halverwege moest ze lachen om iets wat Daichi zei.


Een verstopt stoepje en een oude deur
Om twintig voor één vonden we een stenen stoep vol planten en gele viooltjes. Haruka ging op de treden zitten, en Daichi leunde over haar schouder tot ze moest lachen.

Voor een paar beelden deed ik een stap terug, achter een boompje. Zo zie je hen door de blaadjes heen, met hun bos tulpen op de tree eronder.

Daarna kwam een oude deur met krullend smeedwerk. Daichi boog voorover en legde grijnzend zijn hoofd tegen de buik, alsof hij de baby kon horen. Net daarvoor had Haruka zijn gezicht in beide handen genomen.


Toen gingen ze wang aan wang staan en lachten ze naar mij, nog steeds om dat eerste gesprekje met de baby.

Tulpen en een babybuik op de brug
Vlak voor enen liepen we naar een brug vol fietsen, met een smalle gracht vol bomen erachter. Haruka hield de tulpen voor haar babybuik, en Daichi stond dicht achter haar. Toen hij haar wang kuste, sloot ze haar ogen en lachte ze. Dat werd mijn favoriete beeld van de dag.



Om drie over één zette ik mijn camera een paar minuten op zwart-wit. De hoek van de brug, met de gevels en de fietsen, wordt daar tijdloos van. Haruka zwaaide met Daichi’s hand terwijl ze liepen, en al snel vergaten ze allebei de camera.

Terug in kleur bleven we op de hoek waar de Leidsegracht de Keizersgracht kruist. Bij de oude lantaarn hielden ze elkaars handen vast. Daarna ging Haruka op haar tenen staan voor een kus.



Een hartje en een ring op de babybuik
Om twintig over één kwam ik dichtbij, vlak bij het water. Met hun handen maakten ze samen een hartje op de buik, haar ring bovenop en zijn geruite mouwen eromheen. Daarna ging Daichi achter haar staan en hield hij het hartje vast, terwijl Haruka ernaar keek. Daar hoefde ik bijna niets voor te zeggen.


Zon op het water aan het eind
Tot slot kreeg ieder nog een eigen portret. Inmiddels was de zon doorgebroken en schitterde de gracht achter hen. Daichi stond met zijn handen in zijn zakken, terwijl Haruka lachte met een hand onder haar buik.


Om half twee zat ons uur met tulpen en een babybuik erop. Haruka nam de bos mee naar huis, voor een vaas bij het raam. In mei zouden ze met z’n drieën zijn.
Twijfel je nog over het juiste moment? Mijn gids over wanneer je zwangerschapsfoto’s laat maken helpt je op weg, met voorbeelden uit echte shoots.
Zelf in verwachting, en zin in tulpen aan de gracht? Ontdek hoe mijn zwangerschapsshoots in Amsterdam werken.