Trouwen in Nieuw-West, daarna naar de Sloterplas
Door Aleksandria Rudenko | Gepubliceerd op 8 november 2026

Besa en Arben wilden trouwen in Nieuw-West, bij het Stadsloket op een paar straten van hun huis. Hun families komen uit Kosovo, en hun naaste familie kwam mee op een zonnige ochtend in augustus. Van de eerste kus tot het gooien van het boeket bij de Sloterplas duurde het allemaal nog geen veertig minuten.
Trouwen bij het Stadsloket in Nieuw-West gaat snel, dus ik richt me op de minuten die ertoe doen: het jawoord, de handtekeningen, de eerste knuffels. Zulke kleine bruiloften horen echt bij mijn trouwfotografie in Amsterdam.
Een wand vol planten voor de ceremonie
We spraken af om achttien over elf. Voordat de families naar binnen gingen, vonden we een rustig hoekje bij een donkere wand met hangplanten en palmen. Besa droeg een witte jurk zonder mouwen en ballerina’s, met witte rozen en gipskruid in haar hand. Arben droeg een zwart gilet, een wit overhemd en een strik.


Trouwen in een kleine zaal
Om 11.27 uur liepen ze samen de trouwzaal binnen, langs hun families op twee korte rijen stoelen. Een jongen in het wit keek grijnzend naar hen op.

De zaal was klein en licht, met een oranje abstract schilderij achter het houten spreekgestoelte van de trouwambtenaar en een bos zomerbloemen ernaast. Tijdens het jawoord stonden ze hand in hand voor hem. Ik bleef laag achter de bloemen, zodat hun kleuren als een zachte waas voor in beeld kwamen.

Toen Besa in de lach schoot, keek Arben even mijn kant op.

Handtekeningen en applaus
Daarna werd er getekend. Besa tekende eerst, met een lach naar de camera, en Arben direct na haar.



Vervolgens tekenden hun twee getuigen, de een in olijfgroen satijn, de ander in lichtblauw. De eerste kon haar lach niet inhouden. Als laatste boog de trouwambtenaar zich over zijn spreekgestoelte en zette hij zijn eigen handtekening.

Toen barstte de zaal los in applaus. Een jongen in het wit gaf Arben als eerste een knuffel. Even later sloeg een lange vriend in een crèmekleurig pak zijn armen om Besa heen.



Van het Stadsloket in Nieuw-West naar de Sloterplas
Om 11.36 uur stond iedereen buiten onder het rode bord van het Stadsloket, en een paar gasten zwaaiden naar de camera. Vijf minuten later stonden we op de brede stenen kade van de Sloterplas, waar een fontein uit het water omhoog spoot.

Met de fontein achter hen liet Arben Besa een rondje draaien, terwijl de meeuwen boven hen cirkelden. Daarna tilde hij haar op, boeket en al.

De jongste gast, een baby in een roze jurkje, kwam ook even op de foto. Arben hield de baby in één arm, terwijl hij en Besa elkaar kusten.

Tot slot aan het water
Even zonder de groep kwam ik dichterbij. Twee van die beelden werken het mooist in zwart-wit, waar alleen de kus en hun gezichten overblijven.


Daarna kwamen de ringen uit een klein roze doosje, en Arben schoof er een om de vinger van Besa, vlak boven de witte rozen.



Vervolgens gingen ze op de rand van de kade zitten, tussen de petunia’s en het water. Toen ik hun namen riep, keken ze allebei glimlachend over hun schouder.

Aan het eind stelde iedereen zich op langs de kade, en Besa stak haar rozen hoog in de lucht. Haar twee getuigen gaven haar een kus op beide wangen.


Als laatste kwam het boeket. Besa draaide haar vriendinnen haar rug toe en gooide het over haar hoofd, en haar getuige in lichtblauw ving het. Om vier voor twaalf zat het erop: trouwen in Nieuw-West, met de armen in de lucht.


Hoe een korte ceremonie bij het Stadsloket zich verhoudt tot een ceremonie op een eigen plek, lees je in mijn gids over een burgerlijk huwelijk in Amsterdam.
Gaan jullie ook klein trouwen? Ontdek hoe mijn trouwfotografie in Amsterdam werkt.