Een rolletje Kodak Gold in Leiden
Door Aleksandria Rudenko | Gepubliceerd op 28 oktober 2026

Anika en Tom leerden elkaar kennen als studenten in Leiden. Jaren later kwamen ze vanuit India terug met één wens: de oude straten nog eens zien op echte film. Dus schoten we op een zonnige septemberdag samen een rolletje Kodak Gold, langs de grachten waar het voor hen begon.
Ze droegen allebei zwart van top tot teen. Op kleurenfilm laat dat de baksteen, het blad en het water het werk doen. Juist dat vind ik mooi aan mijn werk als fotograaf in Leiden: de stad brengt haar eigen kleuren mee, ik hoef ze alleen in te kaderen.
Terug aan het Rapenburg
We begonnen aan het Rapenburg, de gracht langs de oude gebouwen van de universiteit. Aan de overkant staat de poort van de Hortus botanicus, waar ze volgens Anika vroeger tussen de colleges zaten. Ze gingen nog één keer op het bankje ervoor zitten, en ik fotografeerde ze vanaf de andere kant van het water.


Vlakbij maakte een stenen brug van zijn bogen bijna volmaakte cirkels in het water. De bomen waren nog vol en groen, en de zon lag warm op de baksteen.
Kodak Gold vraagt om rust
Film verandert het tempo van een wandeling. Op een rolletje Kodak Gold 200 passen maar een paar dozijn beelden, dus maak ik er één tegelijk en vraag ik bij elke klik om een korte pauze. Tussendoor praatten Anika en Tom gewoon en hielden ze elkaars hand vast. Toen ze een plein met keien overstaken, wachtte ik op de stap die goed voelde.


In een smal straatje met een roze vlag boven de deuren liepen ze hand in hand op me af. Op een stil pleintje ging Tom op een rode bank zitten, onder een hangmand vol bloemen, terwijl Anika naast hem bij de lantaarnpaal stond.



Daarna volgde een rode voordeur tussen de klimop, waar ze eerst naast elkaar stonden en elkaar toen kusten. Een paar straten verder stonden ze voor een statige stenen gevel met hoge ramen, met de handen van Tom op Anika’s schouders.



Een café, witte treden en twee ringen
Bij een café met glas-in-lood boven het raam namen we plaats op twee hoge krukken. Boven een klein tafeltje hielden ze elkaars hand vast, en daarna bogen ze naar elkaar toe voor een kus.


Op de witte stenen trap van een gebouw vlakbij zaten ze dicht tegen elkaar, lachend en weer kussend. Hun handen vertelden de rest. Ik vroeg ze om hun handen op elkaar te leggen tussen roze anemonen, zodat allebei hun ringen in de zon lagen.



Een stille binnenplaats op Kodak Gold
Tegen het eind leunde Tom met één hand tegen een bakstenen muur boven Anika, onder een rij bogen, en keek zij naar hem op. Op een groene binnenplaats achter een van de gebouwen kusten ze tussen de planten.


Het laatste beeld van dit rolletje is een klein pleintje met een rode deur en een witte roos: Anika in de ene deuropening, Tom in de volgende. Binnen vijftien dagen stonden de scans in hun galerij. Op Kodak Gold werden hun zwarte kleren zacht en diep, en de stad om hen heen warm.

Twijfel je tussen digitaal en film? Lees dan eerst digitaal of analoog.
Benieuwd hoe Leiden eruitziet op je eigen rolletje film? Ontdek hoe ik werk als fotograaf in Leiden.