Portretten met zonnebril op een bewolkte dag in mei
Door Aleksandria Rudenko | Gepubliceerd op 15 november 2026

Vincent was een week in zijn eentje in Amsterdam. Op een bewolkte dag in mei wilde hij nog één ding mee naar huis nemen: portretten met zonnebril waarin hij zichzelf herkende. Hij draagt hem bijna altijd, dus zonder had hij zich verkleed gevoeld.
Zo werken mijn portretfotoshoots in Amsterdam: je komt zoals je bent, en ik plan een korte route en begeleid het uur. Voor Vincent betekende dat een olijfgroene waxjas, een donkerblauw overhemd en een rustige wandeling door de grachtengordel.
Een groen hek en hoge grachtenpanden
We spraken om twintig over twaalf af bij een gracht met een groen ijzeren hek langs het water. Aan de overkant stond een rij hoge huizen in baksteen, wit en donkergrijs. Vincent leunde op het hek, en binnen een minuut lachte hij om iets wat ik zei, niet naar de camera.


Een bankje op een brede kade
Een paar minuten later vonden we een houten bank op een brede kade van klinkers, voor een groot gebouw van natuursteen en baksteen. Vincent ging zitten alsof het een gewone lunchpauze was: een arm over de leuning, een enkel op zijn knie. Toen pakte hij zijn tablet erbij, en een tijdje liet ik hem lezen.



Portretten met zonnebril voor warm hout
Rond kwart voor een stonden we voor hoge houten deuren met panelen, warm honingbruin van kleur. Tegen al dat hout stonden de olijfgroene jas en het blauwe overhemd mooi. Eerst kwam ik dichtbij, daarna stapte ik terug voor een beeld met zijn handen in zijn zakken.



Naast de deuren stond een donkere bakstenen muur, met een olijfboompje in een ronde pot. Vincent sloeg zijn armen over elkaar en leunde tegen de stenen. Voor de bredere beelden fotografeerde ik door de blaadjes van een tweede olijfboom heen. Zo kreeg het beeld een zachte groene rand.



Portretten van dichtbij, de zonnebril nog op
Net na enen deed Vincent zijn jas uit. Om de hoek liep een lichte stenen muur onder twee hoge ramen door, hier en daar met roestbruine strepen. Alleen in zijn overhemd leunde hij tegen de steen, en de portretten met zonnebril werden stiller en persoonlijker.



De laatste beelden op de Pieter Goemansbrug
We eindigden op de Pieter Goemansbrug, een kleine brug waar de Leidsegracht en de Prinsengracht elkaar kruisen. De naam staat in witte letters op de leuning. Aan de ene kant liep de gracht ver door, tussen bomen en bootjes.

Aan de andere kant tufte er net een bootje voorbij toen Vincent recht in de lens keek. Met dat beeld, het laatste van zijn portretten met zonnebril, begint dit verhaal. Om twintig over een zat ons uur erop. Hij had gelopen, geleund, gelezen en gelachen, zonder één keer zijn zonnebril af te zetten.

Benieuwd wat je aantrekt voor zo’n uur? Mijn gids met kleding voor portretfoto’s laat zien wat Vincent en anderen kozen.
Zin in portretten waarin je jezelf herkent? Ontdek hoe mijn portretfotoshoots in Amsterdam werken.