Een picknick in de duinen met twee meisjes
Door Aleksandria Rudenko | Bijgewerkt op 3 november 2026

Ieva en Marco namen een mand, een grijs kleed en hun dochters Emilia en Vita mee voor een picknick in de duinen, begin juni. Ze wandelen hier vaak op zondag, dus de meisjes kenden elk zandpad al.
Juist op zulke dagen houd ik van mijn fotoshoots in heel Nederland: veel ruimte, oude bomen en plek om te rennen. Ik koos de plekken en leidde de fotoshoot samen met Ieva en Marco. De meisjes speelden vooral.
Picknick onder de oude eiken
We begonnen op het gras in de Amsterdamse Waterleidingduinen, onder een paar oude eiken. Ieva spreidde het kleed uit. Op een houten plank lagen druiven, aardbeien, kaas, komkommer en worteltjes. Vita hield een tros druiven omhoog als een prijs, en Emilia viel lachend achterover bij haar moeder op schoot.

Lang stilzitten hoefde niemand. Ieva gaf Vita een druif, en iedereen bleef maar aardbeien pakken.


Daarna vroeg ik ze om heel even met hun hoofden tegen elkaar op het kleed te gaan liggen. Ik fotografeerde ze van bovenaf, en de meisjes graaiden naar de camera alsof ze hem wilden pakken.

Rennen door het hoge gras
Achter de bomen liep een helling met hoog, droog duingras naar beneden. De meisjes renden voorop, en Ieva en Marco kwamen hand in hand achter ze aan.

Een van de meisjes rende gewoon door, diep het gras in. Tussendoor bleven de zusjes even staan voor een knuffel, wang aan wang in de lage zon.



Daarna rende Vita naar haar moeder. Ieva knielde in het gras, en samen lachten ze om een grapje dat alleen zij snapten.
Knuffels tussen kromme takken
Hier groeien de oude eiken laag en krom, en elke tak buigt zijn eigen kant op. Terwijl de meisjes stokken zochten, hadden Ieva en Marco even een minuutje voor zichzelf.



Toen vroeg ik het hele gezin om samen op een lage, gebogen stam te gaan zitten. De meisjes klommen bij hun ouders op schoot. Een paar seconden zaten ze met z’n vieren stil, dicht tegen elkaar aan. Meer was er niet nodig.
Varens, een boomstam en een hert
Vanaf daar liep een pad het bos in, tussen hoge varens. Ieva en Marco maakten met hun handen een poortje, en de meisjes dansten eronderdoor. Iets verderop stond een hert stil tussen de bomen, achter een paar omgevallen stammen.


Al snel vonden de meisjes hun eigen omgevallen boom. Met gespreide armen balanceerden ze over de stam, en toen sprong Emilia eraf, haar haren in de lucht.

Aan de rand van het bos liep een zandpad door een wei, en vlakbij stond een hert te grazen. De meisjes liepen voorop. Vita bleef één keer staan, vouwde haar handen onder haar kin en keek heel tevreden.

Op een breed pad onder hoge bomen lieten Ieva en Marco Vita tussen zich in zwaaien. Emilia liep lachend mee.


Een sprong in de duinen
Tot slot klommen we op een zandduin met een steile rand. Op mijn teken sprongen ze met z’n vieren tegelijk, armen omhoog, en ze landden lachend in het zachte zand.

Daarna hadden de meisjes mij niet meer nodig. Steeds weer sprongen ze van de rand en gleden ze op hun billen naar beneden, terwijl hun ouders ze aanmoedigden.


Toen was het tijd om naar huis te gaan. Marco pakte de mand, Ieva liep achter de meisjes aan, en hun schaduwen werden lang op het gras. Zo herinner ik me deze picknick in de duinen: vier mensen die dezelfde kant op lopen, zonder enige haast.

Thuis lieten ze een paar favorieten afdrukken. Plan je zelf een dag aan zee of in de duinen? In mijn gids over een fotoshoot op het strand vind je de plekken die ik het best ken.
Zin in zo’n picknick met je eigen kleintjes? Ontdek waar mijn fotoshoots in heel Nederland me brengen.