Een peuter en een babybuik rond het Amstelveld
Door Aleksandria Rudenko | Gepubliceerd op 1 november 2026

Een peuter en een babybuik: zo zag het gezin van Olena en Andriy eruit op een warme juniavond in Amsterdam. Lev was bijna twee, en aan het eind van de zomer kwam er een broertje of zusje bij. Ze wilden nog één avond met z’n drieën, op het Amstelveld, het plein met Levs favoriete zandbak.
Zulke avonden horen bij mijn familiefotoshoots in Amsterdam. Het kind zorgt voor de energie, de ouders spelen mee en houden hun kleintje dichtbij, en ik begeleid het uur.
Hoog de lucht in op het Amstelveld
Om tien over acht zagen we elkaar onder de grote bomen van het Amstelveld. Lev wilde meteen spelen, dus dat mocht. Olena en Andriy pakten elk een hand en zwaaiden hem over de lage stenen blokken, keer op keer. Daarna tilden ze hem samen op, en tussen het giechelen door keek hij eindelijk mijn kant op.



Een zandbak, een graafmachine en nijntje
Toen nam Lev ons mee naar de zandbak. Achter het hek staat de witte houten Amstelkerk, met een terras ernaast. Op een zandtafel stond een grote gele graafmachine, maar Lev had meer zin in een geel emmertje. Hij vulde het, kieperde het om en vulde het opnieuw, terwijl Andriy naast hem hurkte.

Daarna liep hij over de rand van de zandbak, met in elke hand een ouder. Om de paar stappen tilden ze hem de lucht in. Voordat we gingen, wipte hij nog even op een oranje nijntje-wipkip bij de schommels. Zijn moeder moest net zo hard lachen als hij.


Met peuter en babybuik langs de gracht
Rond half negen liepen we een paar minuten langs de Reguliersgracht. Bij het eerste hek legde Olena een hand op haar buik, en Lev zat bij zijn vader op de arm. Achter hen glinsterde het water onder een boogbrug in de lage zon. Toen ze boven op de brug stonden, gleed er een rondvaartboot onder hen door, en een paar mensen aan boord staken hun armen in de lucht.



Peuters staan zelden lang stil, dus vraag ik hooguit om een paar tellen rust. Tussendoor hield Olena Lev ondersteboven, en hij lachte zo hard dat ze hem meteen weer knuffelde. Even later hurkten ze allebei voor een kietelpartij. Daarna liep Lev aan de handen van Andriy rustig over de brug.



Zijn kleine gele bulldozer had hij ook bij zich. Vanaf de schouders van zijn vader reed Lev er dwars door Andriys haar, met de boogbruggen achter hen. Zo ziet een avond met een peuter en een babybuik eruit: druk, lief en nooit helemaal volgens plan.


Rozen, een haaienstep en grote handen
Om kwart voor negen vonden we een donker huis met crèmekleurige deuren, een lantaarn en klimrozen. Met z’n drieën gingen ze op het trapje voor de deur zitten, terwijl Levs blauwe step onderaan wachtte. Op het stuur zit een haaienkop, en al snel rolde Lev weer over de klinkers, met Olena rustig achter hem aan.

Een paar minuten verderop lag een tweede, rustiger speeltuin. Daar liggen grote lichtblauwe handen op de grond, en Lev liep zo over de vingers, met aan elke kant een ouder.


Kleine handjes en een grote babybuik
Opeens draaide Lev zich om en legde hij allebei zijn handjes op de buik van zijn moeder. Olena gooide haar hoofd achterover van het lachen, en ik bleef fotograferen. Op dat beeld is een jongetje bijna grote broer.

De laatste minuten ging Andriy met Lev een rondje lopen, en kreeg Olena een paar portretten voor zichzelf tussen de groene planten. Ze lachte, hield haar buik vast en keek even alleen maar naar beneden. Het was net na negenen, en het licht was zacht en egaal geworden.



Komen jullie ook met een peuter? In mijn gids over een fotoshoot met kleine kinderen lees je hoe zandbakken, speelgoed en pauzes helpen.
Verwachten jullie een kleintje, of genieten jullie nog even met z’n drieën? Ontdek hoe mijn familiefotoshoots in Amsterdam werken.