Een elopement in Amsterdam, langs de grachten
Door Aleksandria Rudenko | Bijgewerkt op 6 november 2026

Hana en Jonah wilden geen groot feest en geen lange gastenlijst, alleen zij tweeën. Daarom kozen ze eind augustus voor een elopement in Amsterdam: een witte jurk met een lange sleep, een donkerblauw pak en een boeket witte rozen.
Tijdens deze elopementshoot draaide alles om bruidsportretten van hen samen, dus kon ik wat meer sturen dan tijdens een ceremonie. Het is een van de vormen van mijn trouwfotografie in Amsterdam. Voor Hana en Jonah stippelde ik een korte wandeling door de grachtengordel uit, met de bruggen dicht bij elkaar, zodat de sleep nooit ver hoefde.
Een elopement begint op een grachtenbrug
De grachtengordel werd in de zeventiende eeuw gegraven en staat op de Werelderfgoedlijst van UNESCO. Voor een elopement in Amsterdam begin ik graag op een brug met een lang uitzicht. Hier sloten een boogbrug en twee kerktorens het beeld af, ver aan het eind van het water.


Jonah sloeg van achteren zijn armen om Hana heen, en samen keken ze rustig in mijn lens.
Daarna draaiden ze zich om naar het water, haar hand op de leuning en de sleep achter haar over de klinkers.

Hand in hand over de bruggen
Daarna vroeg ik ze elkaar aan te kijken en elkaars handen te pakken. Jonah begon als eerste te glimlachen.

Een tel later boog hij zich voorover en kuste haar voorhoofd, terwijl de gracht recht doorliep tussen de bomen.

Tussen twee bruggen liepen we door een rustige straat langs het water, langs een wit pand met een stenen stoep en hoge gevels. Eerst keek Hana naar Jonah op, daarna keken ze allebei voor zich uit.


Op een andere brug stond een hoog pand met een puntgevel op de hoek, terwijl ze naar me toe liepen.

Witte rozen en een solitair

Van dichtbij vertelden de details de rest: witte rozen met lange groene bladeren, haar handen over de zijne en een kleine solitair aan haar vinger.
Bij een fiets op de brug speelde ik met de scherpte. Eerst was Jonah scherp en Hana onscherp, daarna andersom.


Toen kwam ik dichterbij voor twee rustige portretten van hen samen, met de rozen tussen hen in. Op het ene keken ze allebei in de lens. Op het andere keek Hana naar Jonah op, terwijl hij opzij keek.


Ook kreeg ieder een eigen portret, met het donkere water als rustige achtergrond. Hana bleef maar lachen, Jonah hield het bij een kleine grijns.


Een oude lantaarnpaal op een brede brug
Op een bredere brug werd een oude ijzeren lantaarnpaal ons trefpunt. Eerst pakten ze elkaars handen eromheen, daarna leunden ze ieder aan een kant tegen de paal.



Voor we verder liepen, leunden ze samen tegen de lantaarnpaal en lachten naar me. Er liep een duif dwars door het beeld, dus die mocht blijven.
Het laatste beeld aan een Amsterdamse gracht

Tegen het einde scheen er wat zon op de overkant. Hana en Jonah gingen aan de waterkant zitten, naast een brug met lampjes onder de boog, en een tijdje zaten ze daar gewoon te praten.
Een paar stappen verder stonden ze onder een grote boom tussen geparkeerde fietsen, met een rij bakstenen grachtenpanden achter zich.



Voor het allerlaatste beeld liep ik naar de overkant: zij tweeën op een oude kademuur, haar sleep over de rand. Zo zag hun elopement in Amsterdam eruit: één uur, een handvol bruggen en verder niemand.
Zelf bruidsportretten met z’n tweeën plannen? Ontdek hoe mijn trouwfotografie in Amsterdam werkt.