Portretten met een notitieboekje aan de gracht
Door Aleksandria Rudenko | Gepubliceerd op 8 november 2026

Duarte vult op elke reis een zwart notitieboekje: namen van cafés, treintijden, een zin over de dag. Tijdens een lang weekend in Amsterdam, eind mei, boekte hij portretten met dat notitieboekje erbij, het boekje dat al drie landen had gezien.
Vakantiekiekjes had hij genoeg. Hij wilde portretten van de man die dingen opschrijft. Daar draait het ook om bij mijn portretfotoshoots in Amsterdam: één buurt, een korte wandeling en tijd om op te kijken van de bladzijde.
Een brug en twee oude deuren
We begonnen op een grachtenbrug, met bootjes die onder ons door voeren en trapgevels achter hem. Duarte droeg een lichte broek en een zwarte polo over een wit T-shirt, en hij hield het notitieboekje in zijn hand. Daarna liepen we langs twee oude deuren. De ene was van warm bruin hout, de andere zat onder een bakstenen boog met het stadswapen erboven.



Een lichte muur, met het notitieboekje in de hand
Om de hoek gaf een lange, roomkleurige muur rustig licht, zonder iets wat de aandacht van hem afleidde. Met het notitieboekje in zijn handen werden de portretten vanzelf rustiger. Duarte hield het vast zoals in de trein, met zijn duim tussen de bladzijden, en ik vroeg wat hij die dag al had opgeschreven. Terwijl hij antwoordde, vergat hij te poseren.



Hoger in de muur zat een raam waarin zich een hele rij trapgevels spiegelde. Ik zette hem er net onder, met zijn zonnebril in zijn hand, en liet het raam de rest doen.

Een wandeling door de zon
Daarna staken we over naar de zonkant. Een brede klinkerstraat met stoepjes en geparkeerde fietsen liep recht voor ons uit, en ik vroeg Duarte om hem twee keer rustig af te lopen. De tweede keer keek hij op en glimlachte, en dat werd de foto.


Een roomkleurige trui aan de Leidsegracht
Voor de tweede helft trok Duarte een roomkleurige trui aan, en we liepen naar de Leidsegracht. Op de hoek met de Kerkstraat staat een huis dat bijna zwart is geverfd, met witte kozijnen. Tegen die donkere muur sprong zijn lichte kleding eruit, als een lege bladzijde.




Hij leunde op de stenen rand voor het huis, een hand in zijn zak, en keek me rustig aan. Achter mij reden fietsers langs, maar hij bleef staan alsof hij daar elke dag stond.
Met het notitieboekje open aan de gracht
Aan het eind ging hij op diezelfde rand zitten, met het notitieboekje en zijn telefoon naast zich. Hij sloeg het boekje open, schreef een zin op en keek pas daarna weer op. Ik fotografeerde allebei: de man die schrijft en de man die opkijkt.



De laatste foto’s waren eenvoudig: een diepgroene heg, Duarte met één hand in zijn zak en het notitieboekje weer in zijn tas.


Zoek je zelf nog een idee? Een van deze ideeën voor een solo fotoshoot is een souvenir van je reis, net als het notitieboekje van Duarte.
Zin in portretten waarin je jezelf herkent, op een gewone goede dag? Ontdek hoe mijn portretfotoshoots in Amsterdam werken.