Een portretdag op kantoor, daarna een volle zaal
Door Aleksandria Rudenko | Gepubliceerd op 1 november 2026

Om kwart over tien ging de eerste collega voor mijn camera zitten. In totaal kwamen er zo’n vijftig mensen van een softwarebedrijf in Amsterdam langs, één voor één. Hun portretdag op kantoor eindigde met een lezing voor een volle zaal.
Voor zulke dagen is mijn bedrijfsfotografie in Amsterdam gemaakt: één plek, één licht en één stijl voor het hele team.
Eén warme achtergrond voor iedereen
We werkten de hele dag voor één warme, zandkleurige achtergrond, met een krukje voor wie liever zat. Bij de eersten die ochtend waren een man in een geruit overhemd en een vrouw in een petrolblauwe blazer. Daarna bleef het ritme bijna hetzelfde: even praten, een paar foto’s en dan de volgende.


Een paar minuten per collega
Veel mensen zien op tegen hun portret. Daarom houd ik elke beurt kort en luchtig. Ondertussen praat ik over hun weekend, hun team of de koffie. Ergens in dat gesprek komt de echte lach, en dat is de foto die ik bewaar. Een collega met lang haar maakte meteen met beide handen een V-teken, en natuurlijk hield ik die ook.

Iedereen ziet er anders uit voor dezelfde achtergrond, en dat is precies de bedoeling. Een bril, grijze krullen, een oranje trui: de kleren van een gewone woensdag maakten elk portret persoonlijk.



Armen over elkaar of handen in de zij
Voor wat afwisseling vraag ik om kleine veranderingen: zitten, dan staan, dan de armen over elkaar of de handen in de zij. Sommige mensen ontspannen meteen. Anderen hebben eerst een grap nodig, en dat is prima, want die grap zie je terug in hun ogen. Na een korte pauze rond één uur ging de portretdag op kantoor door tot drie uur.





Eén achtergrond en één licht geven een teampagina rust, hoe anders de mensen ook zijn.



Een volle zaal op kantoor
Net na drieën kreeg het kantoor een heel ander gezicht. Rijen blauwe stoelen vulden de grote ruimte, twee grote schermen gingen aan en al snel zat de zaal vol. Sommigen stonden zelfs bij de trap. Voor dit deel wisselde ik van portretten naar reportage: sprekers midden in een zin, mensen die naar voren leunden, gelach op de achterste rijen.

De winterzon scheen ondertussen recht door de hoge ramen. Daar werkte ik mee: een lichte vloer, zachte schaduwen en een gloed rond de sprekers.


Tot slot nog één portret op kantoor
Na de lezing bleven mensen nog even hangen bij de ramen. Drie collega’s lachten in de lage zon, en twee anderen gingen samen nog één keer op de foto.


Daarna stapte nog één collega voor een witte muur, om twintig voor vier: eerst in een beige fleecejack, daarna in het geruite overhemd eronder. Hij was de laatste van zo’n vijftig.

Zelf portretten nodig voor je eigen team? Ontdek hoe mijn bedrijfsfotografie in Amsterdam werkt.