VERHAAL | LEIDEN

Een herfstmiddag in Leiden, bij de poort en de molen

Door Aleksandria Rudenko | Gepubliceerd op 28 oktober 2026

Vader met zijn lachende dochtertje op de schouders en moeder lachend ernaast onder een treurwilg, op een herfstmiddag in Leiden

Lily liep nog niet zelf toen haar ouders een herfstmiddag in Leiden boekten, in haar allereerste herfst. Ze wonen op loopafstand van de Morspoort, dus daar zagen we elkaar, bij de oude stadspoort.

Ik had een klein rondje uitgezet van de poort naar de molen en het water. Er was gras om op te zitten en er waren bomen voor wat schaduw. Zo werk ik graag als fotograaf in Leiden: één groen hoekje van de oude stad, in het tempo van een baby.

Een ophaalbrug bij de Morspoort

De Morspoort is een van de twee oude stadspoorten van Leiden die nog overeind staan. Hij heeft witte stenen banden en een achtkantige koepel. We begonnen op de witte ophaalbrug ervoor, in een lage novemberzon. Lily zat op de arm van haar moeder en lachte om alles, en dat zette meteen de toon.

Ouders en hun babydochter lachen op de witte ophaalbrug voor de Morspoort in Leiden, met de koepel en witte stenen banden erachter

Witte houten ophaalbrug boven donker water op een zonnige herfstdag, het gezin klein bij de leuning tussen gouden bomen — De ophaalbrug bij de Morspoort, 13.14 uur

Een dekentje onder molen De Put

Een paar minuten verderop staat molen De Put op een oud bolwerk naast de poort. Het is een houten standerdmolen, op zijn oude plek herbouwd. Vlak eronder legden we een wit dekentje in het gras. Lily zat in het midden, terwijl haar moeder een knuffel net boven mijn lens liet bungelen. Zo keken de grootste lachjes recht in de camera.

Babymeisje in een olijfgroen jurkje lacht op een wit dekentje in het gras, met de houten standerdmolen De Put achter haar

Een hand laat een gebreide knuffel boven de lens bungelen terwijl de baby op het dekentje lacht, met de molen en herfstbomen erachter

Toen kwam de zon achter de molen vandaan en lichtte het gevallen blad om hen heen op. Allebei de ouders gingen bij haar op het dekentje zitten, en een minuutje hoefde niemand iets.

Gezin zit in het gras onder molen De Put in Leiden terwijl de lage zon langs de molen breekt, met herfstblad rond het dekentje — Molen De Put, 13.21 uur

Lily had haar eigen gezelschap meegenomen: een gebreide pop in een crèmekleurig jurkje, bijna net zo groot als zij. Ze knuffelde hem, sabbelde op een oor en lag er later naast op het dekentje, terwijl ik ze van bovenaf fotografeerde. Toen haar vader haar beide handjes pakte, ging ze staan en kraaide ze van plezier.

Babymeisje houdt een gebreide pop in een crèmekleurig jurkje vast op een wit dekentje, met de donkere houten molen achter haar

Van bovenaf: een lachende baby op een wit gebreid dekentje naast haar pop, in een olijfgroen jurkje en een witte maillot

Babymeisje staat met hulp van haar vader op het dekentje, allebei lachend met open mond onder de molen in de herfstzon

Ouders zitten op hun hurken in het gras in Leiden terwijl hun baby tussen hen in staat en hun handen vasthoudt

Herfst in Leiden, vanaf het water

Daarna liepen we over de Rembrandtbrug, een lange witte houten ophaalbrug over het Galgewater. Halverwege bleven we staan, met de zon achter het gezin.

Gezin van drie midden op de Rembrandtbrug in Leiden, de witte houten ophaalbrug in tegenlicht van de lage novemberzon — De Rembrandtbrug, 13.31 uur

Aan de overkant vonden we een plekje tussen hoog gras aan het water, met de molen recht tegenover ons. Haar ouders gaven Lily tegelijk een kus op allebei haar wangen. Daarna tilden ze haar om de beurt hoog de lucht in.

Ouders geven hun baby tegelijk een kus op de wangen tussen hoog herfstgras, met molen De Put aan de overkant van het water

Vader tilt zijn baby hoog de lucht in tussen het riet, met de molen en zijn wieken aan de overkant van het water in Leiden

Moeder houdt haar dochtertje boven haar hoofd aan het water, met de standerdmolen en een rij witte huizen op de andere oever

Op de schouders onder een wilg in Leiden

Onze laatste plek was een grote treurwilg aan de oever, met blad dat al geel begon te kleuren. Eerst stonden ze met z’n drieën dicht tegen elkaar voor een muur van klimop. Onder de wilg maakte ik daarna van allebei de ouders een eigen portret, iets wat ze nog nooit hadden.

Gezin van drie lacht voor een dichte muur van donkergroene klimop, de baby op de heup van haar moeder en vader die hen omarmt

Portret van dichtbij van een lachende vrouw met lang donker haar in een perzikkleurige trui, met gele wilgentakken achter haar

Portret van een lachende man in een grijs gestreepte trui met zijn handen in zijn zakken, onder een treurwilg in Leiden

Tot slot mocht Lily op de schouders van haar vader. Hij hield haar handjes hoog, haar moeder keek omhoog, en ze lachten alle drie. Ondertussen scheen de lage zon door de takken, en in de hoek van een beeld verscheen een klein regenboogje.

Vader draagt zijn dochter op de schouders naast moeder onder een wilg, met een klein regenboogje van zonlicht in de hoek — Onder de wilg, 13.54 uur

Die laatste minuut zie ik voor me als ik aan deze middag denk: Lily boven op de wereld, midden in haar eerste herfst. Het was een herfstmiddag in Leiden die precies haar tempo had.

Baby op de schouders van haar vader houdt zijn handen hoog terwijl moeder naar haar opkijkt, allebei lachend voor een wilg

Op zoek naar meer van zulke hoekjes? Je vindt ze in mijn gids met fotoplekken in Leiden.

Zelf een middag plannen met je kleintje? Ontdek hoe ik werk als fotograaf in Leiden.