Thiri en Min kwamen uit Myanmar voor een zomerweek in Nederland, en Leiden stond met stip op hun lijstje. Een thema hadden we niet bedacht. Toch werden de rode deuren in Leiden binnen een uur de rode draad van hun wandeling.
Ik had een korte route uitgezet door de straatjes rond de Pieterskerk, zodat zij alleen maar hoefden te wandelen en te praten. Zo werk ik graag als fotograaf in Leiden: één compact gebied, geen haast en niets om voor te bereiden.
- Waar
- De straatjes rond de Pieterskerk, Leiden
- Wanneer
- Augustus, begin van de middag
- Fotoshoot
- Lovestory fotoshoot
- Licht
- Heldere lucht in de open straten, zachte schaduw onder de bomen
Een terrasstraatje en twee rode deuren
Om kwart over één zagen we elkaar in een straatje met keien, terrastafels, wijnvaten en hangmanden vol bloemen. Aan het eind staat de poort van de Burcht, op een heuvel midden in de stad. Thiri droeg een zachtroze shirt en een lange geruite rok, Min een crèmekleurig overhemd met opgerolde mouwen. Hun kleuren pasten bij elkaar zonder hetzelfde te zijn, en dat staat prachtig tegen oude baksteen. Hand in hand liepen ze naar me toe, tot ze stilstonden en samen moesten lachen.
Om de hoek wachtten twee rode deuren onder een stenen gezicht met vleugels. Ik zette ze vlak voor het hout, zodat de kleur het hele beeld vulde. Toen Thiri haar hand op de schouder van Min legde, had ik het beeld waarmee dit verhaal opent.
Een bankje in de schaduw bij de Pieterskerk
Daarna liepen we naar het plein rond de Pieterskerk, de laatgotische kerk midden in het oude Leiden. Tegen de muren staan kleine huisjes, en een brede boom geeft er diepe schaduw boven een rond houten bankje. In die schaduw werd het licht zacht en egaal. Ze gingen zitten, Thiri hield lachend een hand voor haar mond, en even later gaf ze Min een kus op zijn wang.
Via een smal zijstraatje met puntgevels aan het eind liepen we verder. Min stak zijn hand uit en Thiri ging op haar tenen staan voor een kus, met één voet los van de keien. Een paar deuren verder hing klimop over een raam en stond een oude zwarte fiets tegen de muur, dus daar bleven we ook even.
Dansen voor de rode deuren van de Pieterskerk
Eén stil straatje komt recht uit bij twee felrode deuren in de lichte muur van de Pieterskerk. Daar konden we niet zomaar langs. Ik vroeg Min om Thiri bij de hand te nemen en haar rustig rond te draaien. Na de derde draai waren ze de camera vergeten, en haar rok zwierde wijd uit.
Voorbijgangers liepen glimlachend om ze heen. Voor mij is dit het hart van de middag: twee mensen die dansen in een stil straatje, met de rode deuren van Leiden achter zich.
Geraniums, een beschilderde poort en een laatste brug
Bij een rij hoge bakstenen huizen bloeiden rode geraniums naast een groene heg. Min sloeg van achteren zijn armen om Thiri heen en kuste haar slaap, terwijl zij naar me lachte.
Om een andere hoek vonden we een oude stenen poort met deuren vol rode en witte driehoeken. Thiri leunde lachend tegen Min aan, en een minuut later kusten ze midden in het rood. Het was de laatste rode deur van de wandeling, en misschien wel de mooiste.
We eindigden aan het water. Een smalle houten loopbrug leidde naar een bakstenen huis met, hoe kan het ook anders, een rode voordeur.
Even later voer er een houten bootje door de gracht, terwijl zij op de kade stonden. Als laatste kwamen we op de Hoogstraat, waar de Oude en de Nieuwe Rijn samenkomen. Bij een lantaarnpaal vol geraniums keken ze me gewoon aan en lachten. Zo eindigde hun wandeling langs de rode deuren in Leiden, net na tweeën.
Wil je eerst meer van deze straatjes zien? In mijn gids met fotoplekken in Leiden loop je ze rustig langs.
Zin in zo’n middag in Leiden? Ontdek hoe ik werk als fotograaf in Leiden.